Rany, jakie to trudne! Metody skutecznego uczenia się, cz. I

Uczę się. Znowu. Wybrałam studia podyplomowe, gdzie pierwsze tematy są ściśle związane z biologią. Wprawdzie zawsze byłam bardzo dobra z tego przedmiotu, ale to było lata temu!

Jak sobie pomóc w zapamiętaniu trudnych treści?

Kto mi pomoże? A raczej: co mi pomoże? NEURODYDAKTYKA! Przede wszystkim muszę pamiętać, by nie zapomnieć. W tym celu jestem zobowiązana zadbać o swój mózg. Streszczę Wam to, co napisali Joanna Smolińska i Łukasz Szychowski (TECHNIKI EFEKTYWNEGO UCZENIA SIĘ, wyd. Elimat, 2011) na temat skutecznego uczenia się. 

Jak obchodzić się z własnym mózgiem?

Dobrze. 

Mianowicie:

1. Dbać o zaopatrzenie w wodę - mózg potrzebuje dużo wody, żeby jego obwody „elektryczne” mogły prawidłowo funkcjonować.

2. Regularnie robić przerwy na „rozprostowanie kości”- mózg potrzebuje mnóstwa natlenionej krwi, żeby dobrze pracować. Tylko wstanie z krzesła uwalnia jej dodatkowe 20%.

3. Zawsze zaczynać od ogólnego obrazu sytuacji, przejrzeć materiał, który trzeba przyswoić. Mózg nieustannie próbuje tworzyć połączenia i skojarzenia, dlatego przedstawienie na wstępie ogólnego obrazu sytuacji daje mu czas na zrozumienie i zebranie wszystkiego, co wie na dany temat, nawet, jeżeli jest to mózg kogoś, kto uwielbia zajmować się szczegółami.

4. Dzielić obszerniejsze tematy na łatwo przyswajalne części. Nasz mózg łatwiej radzi sobie z wielkimi przedsięwzięciami, kiedy są podzielone na mniejsze elementy.

5. Unikać długich przemów. Mózg jest w stanie przyjąć pewną określoną liczbę nowych informacji i jeżeli mówca nie jest wyjątkowo utalentowany, słuchacze wyłączają uwagę po około 20 minutach.

6. Urozmaicać sposób podawania i przyswajania informacji. Nasze umysły się różnią. Niektóre wolą doświadczenia wzrokowe inne słuchowe, a jeszcze inne motoryczne.

7. Pamiętać o przerwach wspomagających koncentrację. Nie należy przerywać pracy, która bardzo dobrze idzie, ale w normalnych sytuacjach regularne, niewielkie przerwy co 20-30 minut pozwalają utrzymać zaangażowanie.

8. Posługiwać się humorem. Istnieją dowody na to, że kiedy się śmiejemy, mózg produkuje substancje chemiczne nazywane endorfinami, które działają odprężająco.

9. Nie budzić strachu w ludziach i nie dawać się zastraszać. Mózg pod wpływem stresu myśli wyłącznie o przetrwaniu, a funkcje myślowe wyższego rzędu są zakłócone.

10. Dbać o wystarczającą ilość snu. Chociaż zapotrzebowanie na sen jest sprawą indywidualną, wielu ludzi, żeby dobrze się wyspać, potrzebuje więcej niż siedmiu godzin. Zmęczony mózg nie jest w stanie dobrze pracować.

Co z tych rzeczy mogę robić przy dwójce wymagających dzieci, obowiązkach domowych, pasjach, pisaniu doktoratu, chodzeniu do lekarzy?

Pić wodę i nie budzić strachu. Sam mnie obudzi przed egzaminem ;)